Die foto van jou in het raam van CASA400 is inmiddels iconisch. Wat herinner je je ervan?
Noëlle: “Super trots dat die foto zo'n klassieker lijkt te zijn! Hij is wel stiekem genomen hoor – iemand is daarvoor het dak opgeklommen. Ik woonde toen op kamer 347, in het oude CASA, mijn allereerste jaar in Amsterdam. En CASA was meteen de beste plek denkbaar. Je ontmoette zo snel mensen, andere studenten van allerlei studies. De oude garde ving je echt goed op."
Hotel Casa is inmiddels 68 jaar! Wanneer woonde je in CASA en hoe ben je er terecht gekomen?
Noëlle: “Ik woonde er van 1983 tot 1985. Een collega van mijn moeder had ooit zelf in CASA gewoond en tipte ons. Ik was net terug uit Parijs, waar ik als au pair had gewerkt. Ik ging Frans studeren in Amsterdam, dus ik ruilde de ene grote stad in voor de andere!"
Hoe was het leven in CASA400 in jouw tijd?
Noëlle: “Eerlijk? Eén groot feest. Ik heb er niet bijster veel gestudeerd. Ik zat al snel in de bewonerscommissie én de feestcommissie. Ik vierde m’n 21ste verjaardag in de Roosendaelzaal, met kratten bier die we met een karretje uit de supermarkt haalden. De Casa Croeg ontstond in die tijd ook , geweldig! Ik heb een hoop fijne vrienden overgehouden aan mijn tijd daar.”
Zijn er herinneringen of tradities die je zijn bijgebleven uit je tijd bij CASA?
Noëlle: “Zeker! In Mijn tweede jaar woonde ik op 5A, een luxe hoekkamer met een eigen keukentje. Heel comfortabel natuurlijk, maar ik miste de gezelligheid van de gezamenlijke keuken. Dus ik hing een briefje op: ‘Wie wil mee-eten?’ En vanaf dat moment kookten we bijna elke avond samen. Afdelingen als 7B en 7C waren legendarisch – dat waren echt hechte clubjes."
"Er waren ook van die typische CASA-tradities. De waterballetten bijvoorbeeld. Ieder jaar ging op een gegeven moment iemand met de brandslang uit het raam spuiten – je wist nooit wie ermee begon, maar het gebeurde altijd. Dan werd het water afgesloten, maar ach, dat hoorde er gewoon bij. En ja, we hadden ook kakkerlakkencontrole én de beruchte litho-controle. Dan kwamen ze zogenaamd kijken of het kunstwerk op je kamer er nog hing, maar eigenlijk wilden ze gewoon weten of je kamer wel schoon was."
Wat zou je nu tegen je jongere zelf zeggen, die net introk bij CASA?
Noëlle: "Je hoeft nergens spijt van te hebben.' CASA was een prachtige start, een mooie manier om Amsterdam te leren kennen. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. En als ik mag, citeer ik graag Bert Schierbeek: “Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen, en dat dat je ruimte was.” Zo kijk ik terug op CASA."
Who are you now, and what are you up to?
Noëlle: "Ik ben 61, en ik heb een leuk leven. Ik ben Klimaatburgemeester van mijn gemeente, een vrijwilligersfunctie waarin ik me inzet voor biodiversiteit. Ik ben actief bezig met duurzaamheid en zit bij de Baarnse Bermbrigade – we ruimen elke maand zwerfafval op. Ik heb twee prachtige kinderen, waarvan er één ook op CASA heeft gewoond! En ik ben een fanatieke wandelaar. Volgende week vertrek ik voor drie weken wandelen op de Sultan's Trail."
Heeft je tijd bij CASA invloed gehad op wie je nu bent?
Noëlle: "Zeker weten. CASA was een fijne, veilige basis. Ik werkte er trouwens ook – jaren bij de hotelreceptie tijdens het zomerseizoen. Toen had je een basisbeurs en alle tijd van de wereld. Studeren was toen anders. En ik heb altijd goed contact gehad met de mensen die er werkten – meneer Van Nieuwkuijk, mevrouw Van Meurs, Jan Willem, Hans… allemaal fantastische mensen.
Ik heb altijd gezegd: als ik oud ben, wil ik wel terug in CASA wonen, samen met alle mensen van toen. Op onze tachtigste, negentigste lekker muziek draaien en feestjes bouwen. Dat lijkt me echt wat!"
